Oogsttijd

Nieuwe methode traumatherapie

Eergisteren zag ik een korte reportage op één Vandaag. Er werd met veel enthousiasme vertelt dat er een nieuwe methode was ontdekt voor de behandeling van trauma. De wetenschappelijk onderzoekster Suzy Matthijssen heeft de VSDT-methode  onderzocht en had wetenschappelijk vastgesteld dat de methode werkt. De VSDT-methode is ontwikkeld door twee niet psychologen, Nik en Eva Speakman, meldde de reportage. Er is nog een klein minpuntje. De methode komt pas in 2019 ter beschikking, omdat er eerst nog psychologen moeten worden opgeleid om met de methode te werken.

Een geweldig resultaat zult u denken en gelukkig komt er mogelijk een oplossing voor alle mensen die dagelijks lijden aan de gevolgen van traumatische gebeurtenissen.

Bij mij riep de reportage andere gevoels op en ik zal proberen uit te leggen waarom.

Beperking van de wetenschap?

Nik en Eva Speakman hebben, als niet psychologen, een methode ontwikkelt voor de behandeling van trauma, waarvan zij al wisten dat het werkt. Nu is wetenschappelijk vastgesteld dat de methode werkt. Dat is ongeveer zoiets als bewijzen dat water nat is. Verondersteld dat niet wetenschappelijk vastgesteld had kunnen worden dat de methode werkt. Hadden we dan de beperking van de wetenschap gezien of was de methode verguisd?

De onderzoekster vertelt dat zij door toeval het werk van de “Speakmannen” op Youtube had opgemerkt. Dat betekent dat er mogelijkerwijs nog veel meer goed werkende methodes  zijn, die alleen nog niet door wetenschappelijk onderzoekers zijn ontdekt. Mogelijk zijn er ook methodes die wetenschappelijk onderzoekers nog niet hebben aangezet tot onderzoek, om welke reden dan ook. Hebben we hier dan weer te maken met de beperking van de wetenschap, die ons mogelijk goed werkende methodes onthoudt?

Beperking van de wetenschappers?

De methode komt pas in 2019 ter beschikking, want er moeten eerst nog psychologen worden opgeleid. Hoe zo, vroeg ik mij af. Is begeleiding van trauma het alleenrecht van psychologen? Kunnen alleen psychologen mensen met trauma begeleiden? De ontwikkelaars van de methode bewijzen het tegenovergestelde. Welke manier van denken gaat er schuil achter dit deel van de reportage? Hebben we hier te maken met de beperking van de wetenschap of ook de beperkende invloed die wetenschappers uitoefenen, door anderen uit te sluiten?

Interactieve zelf-resonantie

Ik gebruik voor de begeleiding van mensen met trauma de methode van Franz Ruppert en ik vraag me regelmatig af waarom zijn methode, waarvan velen met mij overtuigd zijn dat deze werkt, niet door veel meer therapeuten wordt gebezigd? Sterker nog, wat als er geen levende herinnering aan het trauma bestaat, zoals bijvoorbeeld bij vroegkinderlijk of multigenerationeel trauma?

Verruimend denken

Eva Speakman zegt zelf over de mede door haar ontwikkelde methode als niet-psycholoog: “Wij hebben geen training gehad en zijn dus niet beperkt in ons denken”.

Hoe verruimend zou de gedachte zijn dat de wetenschap beperkt is in zijn mogelijkheden om overal een antwoord op te kunnen geven en dat soms iets gewoon mensenwerk is.

Hoe verruimend zou dan de gedachte zijn dat groepen mensen, zoals coaches, opstellingenbegeleiders, paardenspiegelaars, therapeuten, psychologen etcetera, die zich richten op de behandeling van trauma elkaar niet zouden uitsluiten. Denk eens aan het potentieel dat dan beschikbaar komt.

Oogsttijd

Ik kreeg het beeld voor ogen van een druiventros. De afzonderlijke druif weet wellicht niet dat het samen met  anderen een tros vormt.  Als je niet op tijd oogst wordt zelfs de mooiste druif een uitgedroogde krent.  Wellicht is het tijd te oogsten.